تبلیغات
نیلگون-4 - مطالب محرم نامه 92
 
   

آن عابری که زیر باران میخندید، من بودم ...تلخ مثل پوز خندهای من ...

دنیا غروب جمعه چه دلگیــــر میشود ...
جمعه 24 آبان 1392 ساعت 03:22 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

دلم گرد و غبار گرفته
با تمام قدرت دو طرفش رو گرفتم و توی هوا تکان دادم
فایده نداره انگار این گرد و غبار ها سر جدایی ندارن
رها نمی کنن این دل درمونده رو
دلم هوای بارون به سرش زده نگاش به اسمونه که کی وقتش میرسه که این دل از سیاهی راحت بشه
کدوم جمعه
این دل زیر بارون مهربونی خیس میشه

nil-4....




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
شبی تیره و تار ...
جمعه 24 آبان 1392 ساعت 03:15 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )


شبی تیره و تار ...
نه ستاره ای و نه خبری از ماه بود ! یک کاروان بود و یک حسین
 اما آن شب هم حسین بود و بلکه زینب بود . 

نمی دانم کسی برای تشنگان آب آورد ؟ خیمه ها هم که غارت شده بود .
آیا کسی گرسنه نبود ؟ شاید امام سجاد رفته باشد کنار علقمه !؟
اصلا مَشکی درون خیمه ها به جا مانده بود ؟!

nil-4....




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
زیارت نامه حضرت علی اكبر علیه السلام
سه شنبه 21 آبان 1392 ساعت 10:32 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

 زیارت نامه حضرت علی اكبر علیه السلام

شیخ بزرگوار ابن قولویه در كتاب كامل الزیاره، ص 329 به سند صحیح از ابی حمزه ثمالی نقل كرده كه امام صادق(ع) چگونگی زیارت امام حسین(ع) را به او آموخت و گفت:

پس به جانب علی بن الحسین كه نزد پای امام حسین است رو كن و بگو:

السَّلام عَلیكَ یا ابنَ رَسُولِ اللهِ وَ رَحمةُ اللهِ وَ بَرَكاتُُهُ وَ ابنُ خَلیفَةِ رَسُولِ اللهِ و ابن بِنتَ رَسُولِ اللهِ وَ رَحمَةُاللهِ وَ بَرَكاتُهُ مُضاعَفَةً كُلَّما طَلَعَتِ الشَّمسُ أَو غَرَبَت السَّلامُ عَلیكَ وَ رَحمةُ اللهِ وَ بَرَكاتُهُ.

بِأَبی أَنتَ وَ أُمّی مِن مَذبُوح وَ مَقتُولٍ مِن غَیرِ جُرمٍ بِأَبی وَ أُمّی دَمُكَ المُرتَقی بِهِ إلی حَبیبِ اللهِ بِأَبی أَنتَ وَ أُمّی مِن مُقَدَّمٍ بَینَ یدَی أَبیكَ یحتَسِبُكَ وَ یبكی عَلَیكَ مُحترقاً عَلیكَ قَلبُهُ یرفَعُ دَمَكَ ألی عِنانِ السَّماءِ لا یرجَعُ مِنهُ قَطرَةٌ وَ لا تَسكُنُ عَلیكَ مَن أَبیكَ زَفرَةٌ حینَ وَ دَّعَكَ لِلفِراقِ فَمَكانُكُما عِندَاللهِ مَعَ آبائِكََ الماضینَ وَ مَعَ أُمَّهاتِكَ فی الجِنانِ مُنَعَّمینَ أَبرَأُ إلی اللهِ مِمَُن قَتَلَكَ وَ ذَبَحَكَ.

سپس خود را بر قبر بیانداز و دست خود را بر آن قرار ده  و بگو:

سَلامُ اللهِ وَ سَلامُ مَلائِكَتِهِ المُقَرَّبینَ وَ أنبِیائِهِ المُرسَلینَ وَعِبادِهِ الصالِحینَ عَلیكَ یا مَولای وَ ابنَ مَولای وَ رَحمَةُ اللهِ وَ بَركاتُهُ .
صَلی اللهُ عَلیكَ وَ عَلی عِترَتَكَ وَ أَهل بَیتِكَ وَ آبائِكَ وَ أَبنائِكَ وَ أُمَّتهاتِكَ الأَخیارِ الأَبرارِ الَّذینَ أَذهَبَ اللهُ عَنهُمُ الرِّجسَ وَ طَهَّرَهُم تَطهیراً.
السَّلامُ عَلیكَ یا ابنَ رَسُولِ اللهِ وَ ابنَ أَمیرِالمُؤمِنینَ وَ ابنَ الحُسینِ ابنِ عَلِی وَ رَحمَةُ اللهِ وَ بَرَكاتُهُ.
لَعَنَ اللهُ قاتِلَكَ وَ لَعنَ الله ُمَنِ استَخَفَّ بِحَقِّكُم وَ قَتََلَكُم وَ لَعَنَ مَن بَقِی مِنهُم وَ مَن مَضی نَفسی فِداؤُكُم وَ لِمَضجَعِكُم صَلَّی اللهُ عَلیكُم وَ سَلَّمَ تَسلیماً كَثیراً.

سپس گونه خود را بر قبر بگذار و بگو:

صَلَّی اللهُ عَلیكَ یا أَبا الحَسَنِ. (سه بار)

بِأَبی أَنتَ وَ أُمی أَتیتُكَ زائِراً وافِداً عائِذاً مِمّا جَنَیتُ عَلی نَفسی وَ احتَطَبتُ عَلی ظَهری أَسأَل اللهَ وَ وَلیی أَن یجعَلَ حَظّی مِن زِیارَتِكَ عِتقَ رَقبَتی مِنَ النّارِ.

ای فرزند رسول خدا و ای فرزند جانشین رسول خدا و ای فرزند دختر رسول خدا، سلام بر تو و رحمت و بركات خدا بر تو باد، هر دم كه خورشید طلوع و غروب كند. سلام بر تو و رحمت و بركات خدا بر تو باد.

پدر و مادرم فدای تو ای سربریده و ای كشته بی گناه ، پدر و مادرم فدای خون تو كه به سوی حبیب خدا( پیامبر) اوج گرفت. پدر و مادرم فدای تو كه پدرت تو را ( مانند هدیه ای گرانبها) با دستان خود ( برای خدا) تقدیم كرد در حالیكه بر تو می گریست و دل می سوزاند و خون تو را به سوی آسمان می پاشید و قطره ای از آن باز نمی گشت و پدرت از گریه آرام نگرفت هنگامی كه تو را وداع می گفت. پس جایگاه شما نزد خدا، با پدران و مادرانتان، در بهشت و برخوردار از نعمتهای بهشتی است. از آنكه تو را كشت و تو را سر برید، به سوی خدا دوری می جویم.

سلام خدا و رحمت و بركات او و سلام فرشتگان مقرب و پیامبران و بندگان شایسته خدا بر تو ای مولا و فرزند مولای من. درود خدا بر تو بر عترت و خاندان و پدران و فرزندان و مادران تو كه شایسته و نیك بودند و خداوند هر گونه پلیدی را از آنان دور ساخت و آنان را پاكیزه وطاهر گردانید. سلام بر تو ای فرزند رسول خدا و ای فرزند امیرالمؤمنین و ای فرزند حسین بن علی و رحمت و بركات خدا بر تو.

خداوند لعنت كند كسی كه با تو جنگید و كسی كه حق شما را نادیده گرفت و شما را كشت. و تمام رفتگان و زندگان آنان را خدا لعنت كند. جانم به فدای شما و مرقد شما. درود و سلام فراوان خدا بر شما باد.

درود خدا بر تو ای ابالحسن ، پدر و مادرم به فدایت، به سوی تو آمدم و تو را زیارت می كنم و از جنایتهایی كه بر نفس خود روا داشته ام و گناهانی كه بر دوش خود حمل كرده ام به تو پناه می آورم.از خداوند كه ولی تو و ولی من است می خواهم تا بهره مرا از زیارتت نجات از آتش دوزخ قرار دهد.




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
یارن شیدای حسینی (شبه پیامبر،علی اکبر(ع))
سه شنبه 21 آبان 1392 ساعت 10:32 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

یارن شیدای حسینی

شبه پیامبر،علی اکبر(ع)

آن هنگام که جز اهل بیت امام حسین(علیه‌السلام) کسی باقی نمانده بود، اولین سرباز امام از خاندان او و بزرگترین فرزندشان، حضرت علی‌اکبر(علیه‌السلام)؛ برای دفاع از حریم حسینی، اذن مبارزه خواستند.
در زیارت ناحیه مقدّسه که از لسان امام دوازدهم شیعیان حضرت مهدی«عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف» آمده: «السّلام علیک یا اوّل قَتیل مِن نَسلِ خیرَ سلیلٍ مِن سُلالَهِ ابراهیم» ابوالفرج اصفهانی نیز در کتاب مقاتل‌الطالبین، پس از یاران امام حسین(علیه‌السلام) اوّلین شهید را علی اکبر دانسته است.
نام شریفشان علی و کنیه‌ی مبارکشان ابوالحسن است و به نقل «مقتل الحسین مقدم» در حادثه‌ی کربلا حدود بیست‌وهفت سال داشتند.
درباره تاریخ ولادتشان مشهور است که در یازدهم ماه شعبان سی‌وسه هجری ولادت یافتند. برای امام حسین(علیه‌السلام) به جز ایشان دو پسر دیگر که نام آن دو نیز علی بوده، نقل شده است. علی‌اصغر شش ماهه و علی‌بن‌الحسین حضرت زین‌العابدین(علیهما‌السلام) که به ایشان علی‌اَوسَط هم می‌گفتند.
پس از ظهر عاشورا بود که با شهادت یاران امام، علی‌اکبر با همگان وداع کرد.
در این هنگام اهل حرم و همه‌ی بستگان دورتادور ایشان را گرفتند و می‌گفتند: «اِرحَم غُربَتَنا لا طاقَهَ لَنا علی فراقِک» به غربت ما رحم کن علی جان که ما را بر فراق تو طاقت نیست.
تویی که شبیه‌ترین مردمان به رسول خدا هستی «خَلقاً و خُلقاً» و چون دلمان برای دیدار او پر می‌زد به قد و بالای تو نگاه می‌کردیم.
ولی علی‌اکبر(علیه‌السلام) که تشنه‌ی وصال محبوب است و بی تاب دیدار اجداد طیّبش و امام زمان خود را تحت فشار می‌بیند، سوار بر اسب امام حسین(ع) که «لاحق» و به نقلی «ذوالجناح» نام دارد؛ عازم میدان می‌شود.
در روز عاشورا بعد از این که مردی فریاد برآورد که «ای علی، تو با یزید نسبت خویشاوندی داری، بیا و از حسن جدا شو که در امانی»، فرمود :
«
اِنَّ قرابهَ رسول‌الله احقُّ اَن مُرعی»
و چنین شعار آغاز کرد :
«
أنا عَلیُ بن الحسین بن عَلی نحن بیت الله اَولی یا لنَّبی»
«
تَاللهِ لا یَحكُمُ فینا ابنُ الدّعی اضرب بالسیف احامی عن ابی»
«
ضَربَ غلامٍ هاشمی قُریشی »
«
من علی فرزند حسین فرزند علی هستم، به خدا (کعبه) سوگند ما به پیامبر سزاوارتریم. سوگند به خدا این زنازاده نمی‌تواند بر ما حکم کند. با شمشیر شما را می‌کُشم واز پدرم حمایت می‌کنم
بعد از حمله‌ی اوّل که نزد پدر برای تجدید قوا آمدند تشنگی امان از ایشان برده که حسین(علیه‌السلام) زبان علی‌اکبر(علیه‌السلام) را در دهان گرفت مکید و و سپس نگین انگشترش را به او داد و فرمود این نگین را بگیر و در دهانت بگذار، امیدوارم به زودی جدّت را ملاقات کنی و از دستان او سیراب شوی.
در مقاتل که این حرکت را از امام(علیه‌السلام) می‌خوانیم چه خوب است که درباره‌ی درس نهفته در آن کمی بیندیشیم. چرا که با در نظر گرفتن همه‌ی مصائب وارده بر امام و خانواده‌شان به هر حال در حادثه‌ عاشورا یک نبرد رزمی و جنگی رخ داده؛ و امام اگر بر بالین تک‌تک شهدا آمدند و یا این که زبان در کام علی‌اکبرشان گذاشتند حتماً به منظوری بوده است.
آنچه تحلیل‌گران این رفتار امام با علی‌اکبر، نوشته‌اند حاکی از این است که هر سه رفتار
1.
زبان در دهان نهادن امام در کام علی‌اکبر(علیه‌السلام)
2.
وعده‌ی سیراب شدن از دست جدّشان
3.
دادن انگشتری خود به منظور گذاشتن در دهان علی‌اکبر(علیه‌السلام)
در آن موقعیّت در استحکام بخشیدن و مقاومت فرزندشان، اثر روانی داشته است. چرا که وعده‌ی دیدار جدّش بهترین برخورد در تثبیت موقعیّت ایمانی آن جوان فداکار بود و علاوه بر آن گویای این است که نائل آمدن مقام انسان تا جایی که از دست رسول خدا جام بنوشد؛ بدون رسیدن به فوز شهادت میسّر نیست.
و اگر امام زبان در کام علی‌اکبر می‌نهاد برای این است که از شیره جان مقام ولایت به او بنوشاند تا از آن علم الهی ولی خدا بهرمند شود.
همانطور که در گذشته پیامبر خدا زبان در دهان علی نهاد و به فرموده‌ی امیرالمؤمنین علی(علیه‌السلام):
«
هزار باب علم بر او گشوده شد که از هر بابی هزار باب دیگر»
بالاخره لحظه‌ی وصال علی‌اکبر(علیه‌السلام) نیز، مانند شهدای دیگر فرا رسید و او که دست پرورده مکتب انسان ساز ولایت بود، از جام وعده شده‍ ی پیامبر نوشید و به شهدای کربلا ملحق شد.
بانگ برآورد که«یا اَبَتاه عَلَیْكَ مِنّیِ السًّلامُ، هذا جَدّی رَسُولُ الله یَقْرَئُكَ السَّلام وَ یَقُولُ: عَجّلِ الْقُدُومَ اِلَیْناو شَعِقَ شَهقَهَ فارِق الدنیا»
یا ابتا، این جدّمان رسول خداست.بر تو سلام می‌رساند و می‌فرماید: به سوی ما شتاب کن.
این جا همه‌ی انبیاء و اولیای سلف منتظر قدوم مبارک شمایند.
سیراب شدم آن چنان که وعده داده بودی و سلامت را به تمام منتظرانت خواهم رسانید.

به میدان رفتن حضرت على‏اكبر(ع)

نوشته‏اند تا اصحاب زنده بودند،تا یك نفرشان هم زنده بود،خود آنها اجازه ندادند یك نفر از اهل بیت پیغمبر،از خاندان امام حسین،از فرزندان،برادر زادگان، برادران،عموزادگان به میدان برود.مى‏گفتند آقا اجازه بدهید ما وظیفه‏مان را انجام بدهیم،وقتى ما كشته شدیم خودتان مى‏دانید.اهل بیت پیغمبر منتظر بودند كه نوبت آنها برسد.

آخرین فرد از اصحاب ابا عبد الله كه شهید شد،یكمرتبه ولوله‏اى در میان جوانان خاندان پیغمبر افتاد.همه از جا حركت كردند.نوشته‏اند:«فجعل یودع بعضهم بعضا»شروع كردند با یكدیگر وداع كردن و خدا حافظى كردن،دست‏به گردن یكدیگر انداختن،صورت یكدیگر را بوسیدن.

از جوانان اهل بیت پیغمبر اول كسى كه موفق شد از ابا عبد الله كسب اجازه كند، فرزند جوان و رشیدش على اكبر بود كه خود ابا عبد الله در باره‏اش شهادت داده است كه از نظر اندام و شمایل،اخلاق،منطق و سخن گفتن،شبیه‏ترین فرد به پیغمبر بوده است.سخن كه مى‏گفت گویى پیغمبر است كه سخن مى‏گوید.آنقدر شبیه بود كه خود ابا عبد الله فرمود:خدایا خودت مى‏دانى كه وقتى ما مشتاق دیدار پیغمبر مى‏شدیم،به این جوان نگاه مى‏كردیم.

آیینه تمام نماى پیغمبر بود.این جوان آمد خدمت پدر،گفت:پدر جان!به من اجازه جهاد بده.در باره بسیارى از اصحاب،مخصوصا جوانان،روایت‏شده كه وقتى براى اجازه گرفتن نزد حضرت مى‏آمدند،حضرت به نحوى تعلل مى‏كرد(مثل داستان قاسم كه مكرر شنیده‏اید)ولى وقتى كه على اكبر مى‏آید و اجازه میدان مى‏خواهد، حضرت فقط سرشان را پایین مى‏اندازند.جوان روانه میدان شد.

نوشته‏اند ابا عبد الله چشمهایش حالت نیم خفته به خود گرفته بود:«ثم نظر الیه نظر ائس‏» (1) به او نظر كرد مانند نظر شخص ناامیدى كه به جوان خودش نگاه مى‏كند. ناامیدانه نگاهى به جوانش كرد،چند قدمى هم پشت‏سر او رفت.اینجا بود كه گفت:خدایا! خودت گواه باش كه جوانى به جنگ اینها مى‏رود كه از همه مردم به پیغمبر تو شبیه‏تر است.جمله‏اى هم به عمر سعد گفت،فریاد زد به طورى كه عمر سعد فهمید:«یابن سعد قطع الله رحمك‏» (2) خدا نسل تو را قطع كند كه نسل مرا از این فرزند قطع كردى.بعد از همین دعاى ابا عبد الله،دو سه سال بیشتر طول نكشید كه مختار عمر سعد را كشت.

پسر عمر سعد براى شفاعت پدرش در مجلس مختار شركت كرده بود.سر عمر سعد را آوردند در مجلس مختار در حالى كه روى آن پارچه‏اى انداخته بودند،و گذاشتند جلوى مختار.حالا پسر او آمده براى شفاعت پدرش.یك وقت‏به پسر گفتند:آیا سرى را كه اینجاست مى‏شناسى؟وقتى آن پارچه را برداشت،دید سر پدرش است.بى اختیار از جا حركت كرد.مختار گفت:او را به پدرش ملحق كنید.

این طور بود كه على اكبر به میدان رفت.مورخین اجماع دارند كه جناب على اكبر با شهامت و از جان گذشتگى بى نظیرى مبارزه كرد.بعد از آن كه مقدار زیادى مبارزه كرد،آمد خدمت پدر بزرگوارش-كه این جزء معماى تاریخ است كه مقصود چه بوده و براى چه آمده است؟-گفت:پدر جان‏«العطش‏»!تشنگى دارد مرا مى‏كشد،سنگینى این اسلحه مرا خیلى خسته كرده است،اگر جرعه‏اى آب به كام من برسد نیرو مى‏گیرم و باز حمله مى‏كنم.این سخن جان ابا عبد الله را آتش مى‏زند،مى‏گوید:پسر جان!ببین دهان من از دهان تو خشكتر است،ولى من به تو وعده مى‏دهم كه از دست جدت پیغمبر آب خواهى نوشید.این جوان مى‏رود به میدان و باز مبارزه مى‏كند.

مردى است ‏به نام حمید بن مسلم كه به اصطلاح راوى حدیث است،مثل یك خبرنگار در صحراى كربلا بوده است.البته در جنگ شركت نداشته ولى اغلب قضایا را او نقل كرده است.مى‏گوید:كنار مردى بودم.

وقتى على اكبر حمله مى‏كرد،همه از جلوى او فرار مى‏كردند.او ناراحت ‏شد،خودش هم مرد شجاعى بود،گفت:قسم مى‏خورم اگر این جوان از نزدیك من عبور كند داغش را به دل پدرش خواهم گذاشت.من به او گفتم:تو چكار دارى، بگذار بالاخره او را خواهند كشت.گفت:خیر.على اكبر كه آمد از نزدیك او بگذرد، این مرد او را غافلگیر كرد و با نیزه محكمى آنچنان به على اكبر زد كه دیگر توان از او گرفته شد به طورى كه دستهایش را به گردن اسب انداخت،چون خودش نمى‏توانست تعادل خود را حفظ كند.

در اینجا فریاد كشید:«یا ابتاه!هذا جدى رسول الله‏» (3) پدر جان!الآن دارم جد خودم را به چشم دل مى‏بینم و شربت آب مى‏نوشم.اسب، جناب على اكبر را در میان لشكر دشمن برد،اسبى كه در واقع دیگر اسب سوار نداشت. رفت در میان مردم.اینجاست كه جمله عجیبى نوشته‏اند:«فاحتمله الفرس الى عسكر الاعداء فقطعوه بسیوفهم اربا اربا» (4) .

و لا حول و لا قوة الا بالله

1 و 2) اللهوف،ص 47.

3) بحار الانوار،ج 45/ص 44.

4) مقتل الحسین مقرم،ص 324.




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
روضه شب هشتم ـ مصیبت علی‌اكبر (ع)
سه شنبه 21 آبان 1392 ساعت 01:56 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

روضه شب هشتم ـ مصیبت علی‌اكبر (ع) ؛ شبیه پیامبر

راستی كه زمین و زمان، اصحابی باوفاتر از یاران حسین(ع) به خود ندیده‌اند ؛ كسانی كه تا زنده بودند نگذاشتند كه اهل بیت پیامبر (ع) پای به میدان گذارند... اما لختی، بعد از آنكه آخرین آنان در خون خویش غلتید، زمان آن رسید كه جوانان بنی‌هاشم نیز به مسلخ عشق روانه شوند.

«علی بن الحسین» فرزند آن حضرت از «لیلا بنت ابی مره بن عروه بن مسعود» معروف به علی‌اكبر، اولین نفر از خاندان امام(ع) بود كه اجازه گرفت به میدان برود.

علی اكبر(ع) چه ازطرف پدری و چه از طرف مادری ، به شریف‌ترین مردم نسب می‌رساند: پدر و اجداد پدری وی كه نیاز به معرفی ندارد. اما از جانب مادر، پدربزرگ مادری وی یعنی «عروه بن مسعود ثقفی» كسی بود كه در راه تبلیغ دین اسلام به شهادت رسید و پیامبر (ص) در وصفش فرمود: «من عیسی بن مریم را مشاهده كردم و عروه بن مسعود از همه كس به او شبیه‌تر است» ؛ و نیز او را یكی از چهار مهتر عرب برشمرد.

علی اكبر بغایت نیكو سیرت و بسیار خوش‌صورت بود و به دلیل شباهت فراوان به پیامبر (ص) ، هر گاه اصحاب دلشان برای پیامبر (ص) تنگ می‌شد به وی نگاه می‌كردند.

تنها دانستن ماجرای زیر، معرفت امام‌گونه وی را بر ما معلوم می‌كند:

در یكی از روزهایی كه كاروان عشق از مكه به سوی كربلا در حركت بود ، هنگامیكه نزدیكی ظهر در یكی از منازل اتراق كرده بودند ، امام (ع) به خواب سبكی فرو رفت و پس از لختی سر بر آورد و فرمود: «هاتفی دیدم كه ندا می‌داد : شما می‌روید و مرگ به دنبال شما در حركت است». علی اكبر (س) به امام (ع) عرض كرد: «پدر جان! آیا ما بر حق نیستیم؟» امام (ع) پاسخ داد: «چرا پسرم، به خدا سوگند كه ما بر حقیم». علی اكبر(س) با رشادت گفت: «پس از مرگ هراسی نداریم » امام (ع) را احساسی از تحسین فرا گرفت و فرمود:‌ «پسرم! خدا بهترین جزایی كه می‌تواند از پدری به فرزندش بدهد را به تو عطا نماید».‌‌‌‌‌‌  

اما روز عاشورا ...

سیره امام حسین (ع) آنگونه بود كه از روی رحم و شفقت، به كسانی كه اذن میدان رفتن می‌گرفتند، در ابتدا اذن نمی‌داد. اما این بار تفاوت داشت. به محض آنكه علی اكبر اجازه خواست، امام به وی اذن داد... و این سنت رسول الله (ص) بود. ایشان ــ بر خلاف رهبران دیگر كه نزدیكان خویش را از معركه دور می دارند ــ در غزوات هر كس كه به او (ص) نزدیك‌تر بود را قبل از دیگران به جنگ می‌فرستاد .

حسین (ع) سپس نگاهی ناامیدانه بر قد وبالای فرزند رشیدش كرد و آنگاه چشم به زیر انداخت و گریست... 

گمان مدار كه گفتم برو ، دل از تو بریدم

نفس شمرده زدم همرهت پیاده دویدم

دلم به پیش تو ، جان در قفات ، دیده به قامت

خدای داند و دل شاهد است من چه كشیدم

امام (ع) پس از آنكه علی‌اكبر را روانه میدان ساخت، انگشت به آسمان بلند كرد و محاسن مبارك را به دست گرفت و اینگونه با خدای خویش راز ونیاز نمود: «ای خدا! شاهد باش كه جوانی برای جنگ با این قوم به سوی آنان رفت كه شبیه ترین مردم در خلقت و خوی و گفتار، به رسول الله  (ص) است كه هرگاه مشتاق دیدار رسول (ص) تو می شدیم به صورت وی نگاه می‌كردیم».

شه عشاق ، خلاق محاسن

به كف بگرفت آن نیكو محاسن

به آه و ناله گفت: ای داور من

سوی میدان كین شد اكبر من

به خلق و خوی آن رفتار و كردار

بُد این نورسته همچون «شاه مختار»

آنگاه این آیه را قرائت كرد : «ان الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم وآل عمران علی العالمین ذریة بعضها من بعض والله سمیع علیم»  یعنی «خداوند آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برتری داد ؛ آنها فرزندان (و دودمانی) بودند كه (از نظر پاكی و تقوا و فضیلت) بعضی از بعض دیگر گرفته شده بودند و خداوند، شنوا و دانا است».

علی‌اكبر به سوی سپاه دشمن تاخت و رجزخوانان جنگی سخت كرد و بسیاری از سپاهیان یزید را به خاك انداخت. 

كم‌كم تشنگی و زخم‌های متعدد، می‌رفت كه تاب و توان ازكف اكبر برباید كه یكی دشمنان ضربه‌ای بر سر آن حضرت وارد آورد. خون صورت وی را پوشاند و او را از پای درآورد. علی اكبر دست دور گردن اسب حلقه كرد تا بر زمین نیفتد و اسب در ازدحام دشمن و دشنه، به جای آنكه وی را به سوی خیمه‌گاه باز گرداند به قلب دشمن برد. د‍‍‍‍‍‍ژخیمان یزیدی دور اسب را گرفتند و از هر سوی بر پیكرش شمشیر وارد آوردند آنگونه كه نوشته اند بدنش ریز ریز ( ارباً ارباً ) گردید. 

اینجا بود كه علی‌اكبر ، پدر را صدا كرد كه: «یا ابتاه علیك منی الاسلام هذا جدی رسول الله ... ــ پدرجان، خداحافظ ، این جدم رسول الله (ص) است كه به بالینم آمده و جامی پر از آب به من می‌نوشاند» ... 

امام (ع) به سرعت خود را به پیكر اكبر رساند و صورت به صورت وی گذاشت و فرمود: «علی الدنیا بعدك العفا ــ بعد از تو ای پسرم اف بر این دنیا باد» ...

دو چشم خویش بگشا و سؤال كن كه بگویم

ز خیمه تا سرِ نعش تو من چگونه رسیدم

آنگاه ــ مطابق زیارت مروی از امام صادق (ع) ــ مشتی ازخون وی را به آسمان پرتاب كرد و شگفت آنكه قطره ای از آن به زمین برنگشت ... 

حضرت زینب (س) كه این صحنه را دید شتابان از خیمه‌ها بیرون آمد در حالیكه فریاد می‌زد: «یا اخیاه و یابن اخیاه ـ وای برادركم و ای وای بر فرزند برادرم» و خود را بر پیكر علی اكبر افكند. امام (ع) وی را گرفت و به خیمه‌ها بازگرداند و به جوانان فرمود: «برادر خویش را بردارید وبه خیمه ها برسانید»

آری! امام (ع) تمامی شهدا و كشتگان را خود به خیمه‌ها می‌آورد ؛ به جز آن دو كشته كه با شهادتشان كمر او را شكستند ؛ پسرش علی‌اكبر (س) ؛ و برادرش ابوالفضل العباس (س)

الا لعنة الله علی القوم الظالمین و سیعلم الذین ظلموا أی منقلب ینقلبون.




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
فرهنگ نامه محرم، حضرت علی اکبر (ع) (شب هشتم)
سه شنبه 21 آبان 1392 ساعت 01:43 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )
در این فرصت ها، هر روز به بازخوانی واقعه ای از وقایع محرم می پردازیم. روز هشتم محرم متعلق است به حضرت علی اکبر (ع)، نوجوانی برومند از تبار هاشم و قریش که با اذن امام زمان خویش، پای به میدان نبرد گذاشتند و بعد از نبردی چشم گیر، با شمشیر کینه و ظلم به شهادت رسیدند.




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
ارادت به حضرت علی اصغر (علیه السّلام)
سه شنبه 21 آبان 1392 ساعت 01:32 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

وقتی برای مرحوم آیت الله العظمی میرزای قمی (ره) مشکل پیش می آمد، توسل به ذیل عنایات علی اصغر (علیه السّلام) پیدا می کردند و علت آن را می فرمودند: هر کدام از شهداء می جنگیدند و یا حداقل از خودشان دفاع می نمودند، ولی حضرت علی اصغر (علیه السّلام) قدرت دفاع از خود  را نداشت.





:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
شب هشتم
سه شنبه 21 آبان 1392 ساعت 01:28 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

شب هشتم

شهادت علی اكبر ع

روزی حضرت علی اكبر در دوران كودكی خویش، در مسجد رو بر پدر دلسوزش اباعبدالله كرد و فرمود:

پدرجان! انگور می‌خواهم؛ در حالی كه در آن فصل انگور نبوده است.

اباعبدالله دست خود را پشت ستون مسجد بردند و به قدرت ولایتی خوشه‌ای انگور به ایشان عطا نمودند

باری؛

در روز عاشورا، هنگامی كه بسیاری را به درك واصل كرد به جانب پدرش بازگشت و فرمود:

ای پدرجان! تشنگی مرا كشت و سنگینی اسلحه مرا به زحمت انداخت، آیا جرعه‌ای آب هست كه به من بدهی؟

امام حسین ع گریست و فرمود:‌

ای امان! پسرم از كجا برایت آب بیاورم، اندكی دیگر مبارزه كن، دیری نمی‌گذرد كه جدّ بزرگوارت را زیارت خواهی كرد و تو را از آبی سیراب كند كه هرگز تشنه نشوی.

پس علی اكبر به میدان نبرد بازگشت.

و موافق روایتی مرّة بن منقد چون علی اكبر را دید كه حمله می‌كند و رجز می‌خواند؛ گفت:

گناهان عرب بر من باشد اگر پدرش را به عزایش ننشانم.

پس همینطور كه علی اكبر حمله می‌كرد به این ملعون برخورد كه نیزه‌ای بر آن جناب زد. پس سواران دیگر ایشان را به شمشیرهای خویش مجروح كردند تا یكباره توانایی از او برفت؛ دست بر گردن اسب نهاد و عنان را رها كرد.

در این لحظه اسب ایشان به ناگاه میان لشكر دشمن رفت و هر بی رحمی كه عبور می‌كرد، زخمی بر پیكر علی اكبر می‌زد تا اینكه بدنش را با تیغ پاره پاره كردند

و در این هنگام كه شهادت ایشان نزدیك شد فریاد زد:

« السلام علیك یا ابتاه » اینك رسول خداست كه مرا سیراب كرد، پدرجان تو را سلام می‌رساند و می‌گوید:

به نزد ما شتاب كن؛ سپس فریادی زد و به شهادت رسید

شیخ مفید گوید:

در آن هنگام كه علی اكبر به شهادت رسید، زینب دختر علی از خیمه بیرون آمد و فریاد زد:

ای حبیبم! ای فرزند برادرم! تا آنكه خود را به كشته او انداخت. امام حسین ع زیر بغل خواهر را گرفت و به سوی خیمه زنان برگرداند و بعد امام به جوانان بنی هاشم امر نمود كه پیكر او را به كنار خیمه‌ها ببرند.

آری؛

هنگامی كه امام حسین ع به بالین علی اكبر آمد، نخست نگاهش به زینب افتاد، پس او را به خیمه بازگردانید، سپس به قتلگاه بازگشت و این تدبیر حضرت زینب نقش مهمی در فرو نشاندن غم امام داشت. زیرا حضرت آنقدر گریست كه عدّه‌ای گفتند: او وفات كرد.۴

۱ . ناسخ التواریخ ص ۶۳۷ .

۲. منتهی الامال ص ۴۴۸.

۳. مقاتل الطالبین ص ۱۱۶.

۴.روضه الحسین ص ۷۰




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
آه عزای اشرف اولاد آدم است ....
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:47 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

پرسیدم:ازحلال ماه، چراقامتت خم است؟ آهی کشیدوگفت:

که ماه محرم است..گفتم: که چیست محرم؟باناله گفت:ماه عزای اشرف اولادآدم است




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
یا حسین ...
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:45 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

گویند “می” نمی شود از راه گوش خورد!
من “یا حسین” می شنوم مست می شوم




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
شعر شب هفتم- شعر باب الحوائج حضرت علی اصغر (ع)
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:41 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )
شعر زیبا در رثای حضرت علی اصغر(ع)

یه حدیث می خوام بخونم، واسه هردلی که خوابه
گفته پیغمبر به دست،تشنه آب دادن ثوابه
ببینید بچه م هلاکه، چارشم یه چیکه آبه
به خدا گناه نداره، آب بهش بدید ثوابه
دل من رو نسوزونید، دنیاتون آتیش می گیره
نمی بینید روی دستم، شیرخوارم داره می میره
الهی آتیش بگیرن ، نه فقط دل می سوزونن
کوفیا هر جوری باشه، زهرشونو می رسونن
تیری که برای صید، شیر کربلا میارن
کوفیا برای حلق، شیرخواره کنار میذارن
اگه تیر سه شعبه باشه، دیگه حنجر نمی مونه
اگه طفل شیرخواره باشه، بخدا سر نمی مونه
خونای حلق علی رو، سمت آسمون می پاشه
میگه بعد علی اصغر، میخوام این دنیا نباشه
یه قدم به سمت خیمه، یه قدم به سمت لشگر
می شینه پا می شه از جا، به گمونم شده مضطر
داره می ره پشت خیمه، الهی رباب نبینه
که تا خیمه رد خون، پسرش روی زمینه
***محسن عرب خالقی***



:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
فرهنگ روضه ...
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:38 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )


فرهنگ روضه

روضه و روضه خوانى،به معناى ذكر مصیبت‏سید الشهدا و مرثیه خوانى براى ائمه ومعصومین‏«ع‏»است كه مورد تشویق امامان و یكى از عوامل زنده ماندن نهضت‏حسینى وپیوند روحى و عاطفى شیعه با اولیاء دین است.اشك ریختن و گریستن در مصائب‏اهل بیت‏«ع‏»نشانه عشق به آنان است و علاوه بر سازندگیهاى تربیتى براى سوگوار،موجب اجر و پاداش الهى در آخرت و بهره‏مندى از شفاعت ابا عبد الله الحسین است.

معناى روضه در اصل،باغ و بوستان است،اما سبب اشتهار مرثیه خوانى به‏«روضه‏»آن‏است كه مرثیه خوانان در گذشته، حوادث كربلا را از روى كتابى به نام‏«روضة الشهداء» مى‏خواندند كه تالیف ملا حسین كاشفى است.«ملا حسین كاشفى(متوفاى 910 هجرى)

یكى از دانشمندان و خطباى با قریحه و خوش آواز سبزوار در قرن نهم هجرى بود،درزمان سلطنت‏سلطان حسین بایقرا(875-911 ه)به هرات،مركز حكمرانى این پادشاه‏رفت و چون حافظه‏اى توانا و قریحه‏اى سرشار و آوازى گیرنده و مطبوع داشت و خطیبى‏دانشمند بود،بزودى شهرت یافت و مجالس وعظ و ذكر او بسیارى را به خود جلب كرد ومورد توجه پادشاه و شاهزادگان و اعیان و اكابر دولت و وزیر فاضل و هنرمند هنر پرور او«امیر على شیرنوایى‏»قرار گرفت.كاشفى دانشمندى فصیح و بلیغ و شاعر پركار بود وبیش از چهل كتاب و رساله تالیف كرد.از جمله آنها«روضة الشهداء»بود.كاشفى كتاب‏روضة الشهدا را در واقعه كربلا به فارسى نوشت و چون مطالب این كتاب را در مجالس‏عزادارى از روى كتاب بر سر منبر مى‏خواندند،خوانندگان این كتاب به‏«روضه خوان‏»

معروف شدند و بتدریج‏خواندن روضه از روى كتاب منسوخ شد و روضه خوانها مطالب‏كتاب را حفظ كرده و در مجالس عزادارى مى‏خواندند.در زمان صفویه اقامه عزادارى‏بسیار رواج گرفت كتاب روضة الشهدا كه حاوى ذكر مقتل و حوادث كربلا بود،در قرن دهم توسطمحمد بن سلیمان فضولى به تركى ترجمه شد،با نام‏«حدیقة السعداء».  در اینجا نمونه‏اى‏از متن روضة الشهداى واعظ كاشفى را جهت آشنایى مى‏آوریم،كه نثرى زیبا و ادبى‏است:«...آخر نظرى كن به حسرت آدم صفى و نوحه نوح نجى و در آتش انداختن‏ابراهیم خلیل و قربانى كردن یعقوب در بیت الاحزان و بلیت‏یوسف در چاه و زندان وشبانى و سرگردانى موسى كلیم و بیمارى و بى تیمارى ایوب و اره شكافنده بر فرق‏زكریاى مظلوم و تیغ زهر آبداده بر حلق یحیى معصوم و الم لب و دندان سرور انبیاء،وجگر پاره پاره حمزه سید الشهدا و محنت اهل بیت رسالت و مصیبت‏خانواده عصمت وسرشك درد آلود بتول عذرا و فرق خون آلوده على مرتضى‏«ع‏»و لب زهر چشیده نوردیده زهرا و رخ به خون آغشته شهید كربلا و دیگر احوال بلاكشان این امت و محنت‏رسیدگان عالى همت همه با جان غم اندوخته در كانون غم و الم سر تا پاى سوخته.نظم:

ز اندوه این ماتم جان گسل روان گردد از دیده‏ها خون دل‏»

نثر شیوا و ادیبانه‏«روضة الشهدا»ستودنى است،هر چند از نظر نقل،حاوى برخى‏مطالب ضعیف و بى ماخذ است.بعلاوه این كتاب،در تحلیل حادثه عاشورا دیدگاهى‏صوفیانه دارد و حوادث را بیشتر به منشا غیبى و مسائل آزمایش و ابتلاء اولیاء نسبت‏مى‏دهد،تا بعد حماسى و اجتماعى و قابل اسوه گیرى در مبارزات ضد ظلم.

از آنجا كه مرثیه خوانى و ذكر مصیبت،سنت پسندیده دینى در احیاء خاطره و نام وفضایل اهل بیت پیامبر است،بجاست كه اهل منبر و مداحان و ذاكران،با توجه به اهمیت ونقش بسزاى روضه خوانى،در ارائه الگوهاى شایسته بكوشند و چهره خوبى از ائمه ومعصومین ارائه كنند.در این زمینه،به درستى و صحت مطالب نقل شده،اعتبار منابع مورداستفاده، استوارى و زیبایى اشعار انتخابى و دورى كردن از هر حرف و روضه و شعرى كه‏با مقام والاى اولیاء خدا ناسازگار است توجه داشته باشند. در فضیلت گریست و گریاندن‏افراد براى امام حسین‏«ع‏»به این حدیث توجه كنید:امام صادق‏«ع‏»فرمود:«من انشد فى‏الحسین علیه السلام بیت‏شعر فبكى و ابكى عشرة فله و لهم الجنة‏» هر كس در باره‏حسین‏«ع‏»شعرى بگوید و گریه كند و ده نفر را بگریاند،براى او و آنان بهشت است.




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
شب هفتم
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:35 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

این شب را به طور حتم تمامی ذاکران در باب شهادت علی اصغر ع مدیحه سراحی میکنند.زیرا در این شب آب را بر کاروان امام حسین ع بستند .و این موضوع شهادت علی اصغر داغ در عاشورا پر عمق تر میکند.

شهادت علی اصغر ع

در آن روز عاشورا حضرت زینب س نزد برادرش آمد و آن طفل را آورد و عرض كرد:

ای برادر! این طفل تو است كه سه روز است آب نخورده، شربت آبی از این گروه برای او طلب نما.

امام حسین ع آن طفل را گرفته به میان میدان آمد و به نزدیك عمر بن سعد رسید و فرمود:

ای قوم! شما شیعیان و اهل بیت مرا كشتید و عهد و پیمان مرا شكستید. وای بر شما ! آخر به این طفل شیرخواره آب بدهید، نمی‌بینید كه چگونه از تشنگی به خود می پیچد؟ آخر او را گناهی نمی‌باشد؛ ببینید كه چگونه لبهای خود را باز و بسته می‌كند!

آن حضرت با آنان گفتگو می‌كرد كه ناگاه حرملة بن كاهل كه خود به این امر متعرف بوده، تیری بر كمان گذاشت و به سوی آن امام مظلوم انداخت! آن تیر بر گلوم مبارك آن طفل آمد و گلوی او را درید. آنگاه دو دست را به زیر گلوی آن طفل گرفت، چون دستهایش پر از خون می‌شد به سوی آسمان می‌پاشید و می‌فرمود:

خداوند ! می‌بینی كه با ما چه می‌كنند؟ و در بلاها چه می‌كشیم؟ آن را ذخیره آخرت ما گردان.۱

خدایا فرزند من كمتر از ( ناقه صالح۲ نمی‌باشد، خدایا! اگر مقدّر شده است، كه ما بر آنها نصرت یابیم،اینها را برای عاقبت ما قرارده[.۳

حمید بن مسلم لعن الله یکی از کسانی است که به دست مختار از او اعتراف گرفته شده اوگوید:

من در لشكر ابن زیاد بودم و آن طفل را نگاه می كردم كه بر روی دست امام حسین ع شهید شد.

ناگاه دیدم از خیمه زنی دامن‌كشان می‌آمد، گاهی بر زمین می‌خورد و گاهی بر می‌خواست و می‌گفت:

« وا ولداه ! وا قتیلاه ! وا مهجة قلباه» تا اینكه به نزد آن طفل آمد
و خود را بر روی او انداخت. و دخترانی چند از خیمه بیرون دویدند، آنها خودشان را بر روی نعش آن طفل شهید انداختند.

امام حسین ع با آن قوم در گفتگو بود، چون این صحنه را دید به همان حال به سوی آن خانم‌ها رفت و او را موعظه و نصیحت كرد
و او را با مدارا و ملاطفت به خیمه برگردانید.

از كسانی كه كنارم بودند، پرسیدم: این زن كیست؟

گفتند: امّ‌ كلثوم و آن دختران : فاطمه، سكینه و رقیّه می‌باشند.و به روایتی:

حضرت از اسب خود فرود آمد و با غلاف شمشیر خود، زمین را گود كرد و آن طفل را به خون بدنش رنگین كرد و در آنجا دفن نمود و خود مصمم رفتن به میدان و مقاتله با لشكر حزب شیطان گردید.۴

آه که اگر نبود این سرباز كوچك روزگار قدرت درك غم و مظلومی امام رادرخود جای نمی‌داد.

بسته شدن آب فرات

در روز هفتم محرّم، عمربن سعد به دستور عبیدالله بن زیاد، عمر وبن حجاج را با پانصد سوار در كنار شریعه فرات مستقر كرد و مانع دسترسی امام حسین و یارانش به آب شدند و این عمل غیر انسانی، سه روز قلب از شهادت سیّد الشهدا صورت گرفت.

در این هنگام مردی به نام عبدالله بن حصین ازدی كه از قبیله بجیله بود فریاد برداشت و گفت:

ای حسین! این آب را دیگر بسان رنگ آسمانی نخواهی دید! به خدا سوگند كه قطره‌ای از آن را نخواهی آشامید تا از عطش جان دهی!

امام حسین ع فرمود:

خدایا او را از تشنگی بكش و هرگز او را مشمول رحمت خود قرار مده.

حمید بن مسلم گوید:

به خدا سوگند كه پس از این گفتگو به دیدار او رفتم در حالی كه بیمار بود.

قسم به آن خدایی كه جز او پروردگاری نیست، دیدم كه عبدالله بن حصین آنقدر آب می‌آشامید تا شكمش بالا می‌آمد، و آن را بالا می‌آورد و باز فریاد می‌زد:

العطش! باز آب می‌خورد تا شكمش آماس می‌كرد ولی سیراب نمی‌شد! و اینچنین بود تا جان داد.۵

۱. الارشاد ج ۲ص ۱۰۸ .

۲. داستان ناقه صالح در سوره‌های شعرا و اعراف آیه ۷۷ و ۵۹ آمده است.

۳ . بحارالانوار ج ۴۵ ص ۴۷.

۴. مهیِج الاحزان ص ۵۰۱ .

۵.قصه کربلا ص۲۳۰.الارشاد مفید ج۲ص

 




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
بخواب علی‌اصغرم ...
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:22 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

متن ادبی:
آخرین سربازحسین(ع)

بخواب علی‌اصغرم. بخواب که راه درازی در پیش روی ماست.
می‌دانم که شدّت رنج و محنت این سرزمین، خواب را از چشمان کوچکت ربوده است.
پدرت حسین(علیه‌السلام) می‌فرمایند: (( این جا غاضریه، نینوا و بهتر بگویم؛کربلاست. محلّ فروآوردن ما و سرزمین ریخته شدن خون‌های ما.
این جاست که حرمت ما را می‌شکنند و مردان و کودکانمان را می‌کشند.))
این دشمن از نسل همان‌هایی است که در جنگ بدر و در مبارزه‌ی با حجّت رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به جهنّم پیوستند. آن روز در مخالفت با رسول الله قد علم کردند و امروز در مخالفت با سبط او، حسین(علیه‌السلام).
در مدّت این شش ماهی که در این دنیا زیسته‌ای، سرود شهامت و شهادت را برایت زمزمه کردم و از شیره‌ی جانم که آمیخته با ولای حسین(علیه‌السلام) بود، سیرابت نمودم.
برایت گفتم که حق و باطل با هم جمع نمی‌شوند.
گفتم که یا ولایت امام نار یا امام نور. ولی امان از این قوم که ولایت امام نور را رها کردند و به ولایت امام نار گردن نهادند.
نامه‌های دعوت کوفیان هنوز هم همراه ماست. امام زمانشان را به سوی خود می‌خوانند و از برای کشتنش شمشیر از غلاف برون می‌کشند.
اینان آن قومی را که(( از یک صبح تا شب، چهل پیامبر خدا را کشتند و فردای آن، به راحتی به بازارهایشان رفتند و مشغول سرگرمی‌های دنیایشان شدند)) رو سفید کردند.
آنان یحیی(ع) کُشان امروزند در سال شصت و یک هجری.
فرعون وجودشان در برابر موسی زمان ایستاده است. نمرود وجودشان، در برابر خدا سینه سپر کرده و بانگ برآورده که ((اَنَا رَبُّکُمُ الاَعلی))
آن‌ها را خواب دنیا فراگرفته و به چند روز زندگی دنیا دل خوش نمودند.
سوره‌ی فجر را با هوای نفس می‌خوانند و از تأویل آن که حسین بن علی است، غافلند.
"دین لقلقه‌ی زبانشان شده و موقع ابتلا، دین داران واقعی، چه قلیل‌اند!"
حسین(علیه‌السلام) را که جامع همه‌ی آیات الهی است، قرآن است و باطن دین و کشتی نجات آن‌ها، به زر و سیم دنیا می‌فروشند.
اگر می‌خواهی تفسیر و عینیّت آیه‌ی ((لا تَشتَرو بِآیاتی ثَمَناً قلیلاً و ایّای فَاتَّقون)) را ببینی، به آن‌ها که روبروی آیت خدا، حسین(علیه‌السلام) ایستاده‌اند، نگاه کن.
آری این‌جا سرزمین ((کرب)) و ((بلا)) در سال شصت و یک هجری است.
سال موعود، زمین موعود و حادثه موعود.
این‌جا انبیاء و اولیای الهی آمده اند« همه‌ی آن‌ها از آدم(علیه‌السلام) تا نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد که سلام و درود خدا بر آن‌ها باد، از این جا عبور کردند و بر مصیبت خاندان رسول خاتم محمّد مصطفی صلی‌الله‌علیه‌وآله» ناله کردند و گریستند.
گویا همین دیروز بود که پدربزرگ غریبت، علی(علیه‌السلام) از صفین بازمی‌گشت و چون به این زمین تفتیده و مضطرب رسید، اشک پهنای صورتش را شست.
اصحاب دلیل را جویا شدند و فرمودند : «اینجاست که حسینم را می‌کشند در حالی که روزها آب را بر او و اهل بیت او بسته‌اند.»
خداوند می‌خواهد مردان و سربازان پدرت را در راهش، کشته ببیند و ما زنان و کودکان خیام را، اسیر.
خداوند می‌خواهد که همه‌ی ما،سربازان حسین(علیه‌السلام) شویم و مانند مادرمان فاطمه سلام‌الله‌علیها فداییان ولایت و در این میان قرار است که کوچکترین و اقیانوس‌ترین سرباز حسین(علیه‌السلام) تو باشی.
پاره جگر رباب،
کمتر تقلّا کن. زود است که تو را به دستان حسین بسپارم تا آخرین اتمام حجّت این قوم شوی و دلیل مظلومیت مولایمان حسین(علیه‌السلام).




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
یاران شیدای حسینی...(شب هفتم:حضرت علی اصغر)
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:22 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

سرباز شش ماهه

هنگامى كه همه یاران و اصحاب امام حسین علیه السلام به شهادت رسیدند، نداى غریبانه امام بلند شد:

«هل من ذاب یذب عن حرم رسول الله ... هل من مغیث‏یرجوا الله باغثتنا».

:«آیا حمایت كننده‏اى هست تا از حرم رسولخدا صلى الله علیه و اله و سلم حمایت كند؟ آیا فریادرسى است كه براى امید ثواب ما را یارى كند؟».

وقتى كه این ندا به گوش بانوان حرم رسید، صداى گریه و شیون آنها بلند شد، امام كنار خیمه آمد و به زینب علیهاالسلام فرمود: فرزند كوچكم را به من بده تا با او وداع كنم، كودك را گرفت، همین كه خواست ببوسد حرمله تیرى به سوى گلوى نازك او رها كرد، آن تیر به گلوى او اصابت نمود، و سرش را ذبح كرد.

كه در این باره سید حید حلى گوید:

و منعطفا اهوى لتقبیل طفله فقبل منه قبله السهم منحرا

یعنى: «امام حسین علیه السلام براى بوسیدن كودك شیرخوار خود خم شد، اما تیر قبل از امام بر گلوگاه او بوسه دار».

امام آن كودك را به زینب علیها السلام داد فرمود: او را نگهدار، و دستش را زیر گلوى كودك گرفت، پر از خون شد، آن خون را به طرف آسمان پاشید و گفت:

«هون ما نزل بى انه بعین الله تعالى‏».

یعنى: « چون خداوند این منظره را مى‏بیند، آنچه از این مصیبت بر من وارد شد برایم آسان است‏».

و در احتجاج آمده: «امام حسین علیه السلام از اسب پیاده شد و (در كنار خیمه یا پشت‏خیمه) با غلاف شمشیرش قبرى كند، و كودكش را به خونش رنگین نموده و دفن كرد».

مشهور است كه على اصغر، شش ماهه بود، مادرش حضرت رباب دختر امرء القیس است، و على اصغر با سكینه از جانب مادر نیز برادر و خواهر بودند.

در مورد نام این طفل، علامه مجلسى در جلاء العیون مى‏گوید: «بعضى او را على اصغر مى‏نامند».

در كتاب منتخب التواریخ نقل شده: در یكى از زیارات عاشورا آمده:

«و على ولدك على الاصغر الذى فجعت به‏».

: «و سلام بر فرزند تو على اصغر كه در مورد او مصیبت‏سختى بر تو وارد شد».

امام حسین علیه السلام نزد خواهرش ام كلثوم (زینب صغرى) آمد و به او فرمود: اى خواهر! ترا در مورد نگهدارى كودك شیرخوارم، سفارش مى‏كنم، زیرا او كودك شش ماهه است و مراقبت نیاز دارد.

ام‏كلثوم عرض كرد: برادرم، این كودك سه روز است كه آب نیاشامیده از قوم براى او شربت آبى بگیر.

امام حسین علیه السلام على اصغرش را در آغوش گرفت و به سوى قوم رفت، خطاب به قوم فرمود، «شما برادر و فرزندان و یارانم را كشتید، و از آنها جز این كودك باقى نمانده كه از شدت تشنگى مثل مرغ، دهان باز مى‏كند و مى‏بندد این كودك كه گناه ندارد، نزد شما آورده‏ام تا به او آب بدهید».

«یا قوم ان لم ترحمونى فارحموا هذا الطفل ا ما ترونه كیف یتلظى عطشا».

: «اى قوم اگر به من رحم نمى‏كنید به این كودك رحم كنید، آیا او را نمى‏بینید كه چگونه از شدت و حرارت تشنگى، دهان را باز و بسته مى‏كند؟».

هنوز سخن امام تمام نشده بود، به اشاره عمر سعد، حرمله بن كاهل اسدى گلوى نازك او را هدف تیر سه شعبه‏اش قرار داد كه تیر به گلو اصابت كرد«فذبح الطفل من الورید، او من الاذن الى الاذن‏».

«از شریان چپ تا شریان راست على اصغر بریده شد، و یا از گوش تا گوش او ذبح گردید».

فاتى به نحو اللئام منادیا یا قوم هل قلب لهذا یخشع فرماه حرمله بسهم فى الحشا بید الحتوف و القى من لا یجزع

یعنى: «پس آن كودك را به سوى قوم پست آورد، در حالى كه صدا مى‏زد: اى قوم، آیا دلى هست كه از خدا بترسد و بر این كودك توجه نماید؟، بجاى جواب، حرمله تیرى بر كمان نهاد و آن كودكى را كه از شدت ضعف و عطش قدرت بى تابى نداشت هدف تیر قرار داد».

مصیبت جگر سوز على اصغر به قدرى بر امام حسین علیه السلام سخت بود كه آنحضرت در حالى كه گریه مى‏كرد، به خدا متوجه شد و عرض كرد: «خدایا خودت بین ما و این قوم، داورى كن، آنها ما را دعوت كردند تا ما را یارى كنند، ولى به كشتن ما اقدام مى‏كنند».

از جانب آسمان ندائى شنید:

«یا حسین دعه فان له مرضعا فى الجنه‏».

«اى حسین علیه السلام در فكر اصغر نباش، هم اكنون دایه‏اى در بهشت براى شیر دادن به او آماده است‏».

این ندا، نداى دلدارى به حسین علیه السلام بود، تا بتواند فاجعه غمبار مصیبت اصغر را تحمل كند.

و دلیل دیگر بر شدت سختى این مصیبت اینكه: امام حسین علیه السلام هنگامى كه به شهادت رسید: در روز یازدهم محرم، سكینه كنار پیكرهاى شهداء آمد و گریه كرد تا بیهوش شد، امام حسین علیه السلام در عالم بى هوشى به سكینه اشعارى آموخت براى شیعیان بخواند، دو شعر از آن اشعار این است:

لیتكم فى یوم عاشورا جمعا تنظرونى كیف استسقى لطفلى فابوا ان یرحمونى و سقوه سهم بغى عوض الماء المعین یا لرزء و مصاب هد اركان الحجون

«اى كاش در روز عاشورا همه شما بودید و مى‏دیدید كه چگونه براى كودكم طلب آب كردم، قوم به من رحم نكرد، و بجاى آب گوارا، كودكم را با تیر (خون) ظلم سیراب كردند، این حادثه آنچنان جانسوز و سخت و طاقت فرسا است كه پایه‏هاى كوههاى مكه را خراب كرد».

 




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
روضه شب هفتم ـ علی‌اصغر(س) ...
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:21 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

روضه شب هفتم ـ علی‌اصغر(س) ؛ داغی بر دل اهل‌بیت

مرسوم است كه شب هفتم محرم، به در خانه «باب الحوائج كوچك كربلا» حضرت علی اصغر (س) می روند و روضه آن طفل شهید را می‌خوانند. شهیدی كه به ظاهر، كودك است ؛ ولی به واقع پیر عشق است.

حوریان محو رخ مه‌پاره‌ات

كهبه‌ی خیل ملك گهواره‌ات

گردش چشمان تو عشق‌آفرین

رشته‌ی قنداقه‌ات حبل‌المتین

زینت آغوش و دامان رباب

آینه‌گردان رویت آفتاب

عالم و آدم همه محتاج تو

بر سر دوش پدر معراج تو

بسته بر هر تار موی تو نجات

تشنه‌ی لب‌های تو آب حیات

كودكی ، اما به معنا پیر عشق

روی دستان پدر ، تفسیرِ عشق

تلخ‌ترین لحظات تاریخ نزدیك می‌شد؛ تمامی یاران و اصحاب امام حسین (ع) به میدان رفته و كشته شده بودند. در اردوگاه حق تنها دو مرد باقی مانده بود: اباعبدالله الحسین (ع) و امام سجاد (ع) كه آن روز به اراده الهی بیمار بود تا زنده بماند و رهبری امت را پس از امام حسین (ع) به دست بگیرد.

امام (ع) چون خویشتن را تنها و بی یاور دید آخرین حجت را بر مردم تمام كرد و بانگ برآورد: «هل من ذاب یذب عن حرم رسول الله؟ هل من موحد یخاف الله فینا؟ هل من مغیث یرجو الله باغاثتنا؟ هل من معین یرجو ما عندالله فی اعانتنا؟» یعنی: «آیا مدافعی هست كه از حریم رسول خدا دفاع كند؟ آیا یكتاپرستی هست كه از خدا بترسد و ما را یاری دهد؟ آیا فریادرسی هست كه به خاطر خدا ما را یاری رساند؟ آیا كسی هست كه به خاطر روضه و رضوان الهی به نصرت ما بشتابد؟».

صدای این كمك خواهی امام كه به خیمه‌ها رسید و بانوان دریافتند كه حسین دیگر یاوری ندارد، صدایشان به شیون و گریه بلند شد. امام روی به خیمه‌ها كرد، شاید كه زنان با دیدن او اندكی آرام گیرند ؛ كه ناگاه صدای فرزند شش ماهه‌اش «عبدالله بن الحسین» ــ كه به علی اصغر معروف بود ــ را شنید كه از شدت تشنگی می‌گریست.

علی اصغر طفلی شیرخواره بود؛ كه نه آبی در خیمه‌ها بود تا وی را سیراب كنند ، و نه مادرش «رباب» شیری در سینه داشت كه به وی دهد.

امام (ع) قنداقه علی اصغر را در دست گرفت و به سوی دشمن رفت ؛ در مقابل لشكر یزید ایستاد و فرمود:«ای مردم! اگر به من رحم نمی‌كنید بر این طفل ترحم نمایید ... » ...

اما گویی كه بذر رحم بر دل سنگ آنان پاشیده نشده بود و تمامی رذالت دنیا در اعماق وجودشان ریشه دوانده بود ؛ زیرا به جای آنکه فرزند رسول خدا (ص) را به مشتی آب میهمان کنند، تیراندازی از بنی اسد (كه گفته شده است «حرملة بن كاهل» بود) تیری در كمان نهاد و گلوی طفل را نشانه گرفت. ناگاه دستان و سینه امام (ع) به خون رنگین شد... سر كوچك و گردن ظریف طفل شیرخواره را از بدن جدا شده بود...

آتش عشق تو در من شعله‌ور بود ای پدر

پیش تیر عشق تو ، قلبم سپر بود ای پدر

شد گلویم روی دستت ذبح ، می‌دانی چرا؟

پیش تیر عشق تو ، قلبم سپر بود ای پدر

امام (ع) دستان خود را از خون علی اصغر پر كرد و به آسمان پاشید و گفت: «هون علی ما نزل بی انه بعین الله ـ تحمل این مصیبت بر من آسان است چرا كه خدای آن را می‌بیند»... در همین حال، «حصین بن تمیم» تیر دیگری افكند كه بر لبان مبارك امام (ع) نشست و خون از دهان حضرت جاری شد. امام روی به آسمان كرد و اینگونه نیایش نمود: «خدایا! سوی تو شكایت می‌كنم از آنچه با من و برادران و فرزندان و خویشانم می‌كنند»...

اصغر كه به چهره ز عطش رنگ نداشت

یارای سخن با من دلتنگ نداشت

یا رب! تو گواه باش، شش‌ماهه‌ی من

شد كشته‌ی ظلم و با كسی جنگ نداشت

آنگاه از سپاه دشمن دور شد ؛ با شمشیرش قبر كوچكی كند ؛ بدن علی اصغر را به خون او آغشته نمود ؛ بر او نماز گزارد و جنازه كوچك را دفن كرد...

به روایت منابع تاریخی، شهادت علی اصغر (ع) از سخت‌ترین و جانگدازترین مصیبتها در نزد ائمه بوده است. «عقبة بن بشیر اسدی» می‌گوید امام باقر (ع) به من فرمود: «ما از شما بنی‌اسد خونی طلب داریم!» و سپس داستان ذبح شدن علی اصغر را بر من خواند.

همچنین آورده‌اند كه پس از قیام «مختار بن ابی عبیده ثقفی» هنگامی كه خبر انتقام از قاتلان كربلا را به امام سجاد (ع) رساندند آن حضرت سوال كرد: «بر سر حرمله چه آمد؟».  این نمونه‌ها، نشان دهنده آن است كه این داغ چگونه بر دل اهل بیت (ع) مانده است...

و این داغ بر دل ما نیز هست ؛ و بر دل انسانیت نیز ؛ تا زمانی كه مهدی آل‌محمد (عج) قیام كند و انتقام از ظالمان بستاند...

الا لعنة الله علی القوم الظالمین و سیعلم الذین ظلموا أی منقلب ینقلبون.

………

منابع اصلی:

1. شیخ عباس قمی ؛ نفس المهموم ؛ ترجمه و تحقیق علامه ابوالحسن شعرانی ؛ قم: انتشارات ذوی‌القربی، 1378 .

2. سید بن طاووس ؛ اللهوف فی قتلی الطفوف ؛ قم: منشورات الرضی، 1364 .

3. شیخ عباس قمی ؛ سفینة البحار ؛ مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی، 1418 ق. ؛ ج 1 .

4. اشعار قرمزرنگ، زبان حال هستند و سندیت قطعی ندارند. (و برگرفته‌اند از جزوه آموزشی آداب مرثیه‌خوانی با عنوان طنین عشق ؛ تهیه و تنظیم مرتضی وافی ؛ قم: انتشارات شفق، 1380).

 




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
فرهنگ نامه محرم، حضرت علی اصغر (ع) (شب هفتم)
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 07:18 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

در این فرصت ها، هر روز به بازخوانی واقعه ای از وقایع محرم می پردازیم. روز هشتم محرم متعلق است به حضرت علی اصغر (ع)، فرزند شیرخوار امام حسین (ع) که برروی دست پدر به شهادت رسید تا سندی باشد بر مظلومیت امام حسین(ع) و حقانیت واقعه کربلا و ظلم لشگر ابن زیاد لعنه الله علیه.








:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
وقایع مهم روز ششم محرم
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 02:17 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )
وقایع مهم روز ششم محرم سال ۶۱ هجری قمری به قرار زیر است:

عمر بن سعد نامه‌ای بدین مضمون از عبیدالله دریافت کرد که: با سپاهیان خود بین امام حسین (ع) و اصحابش و آب فرات فاصله بینداز، به طوری که حتی قطره‌ای آب به امام (ع) نرسد،‌‌ همان گونه که از دادن آب به عثمان بن عفان خودداری شد! عمر بن سعد ۵۰۰ سوار را در کنار شریعهٔ فرات مستقر کرد.
یکی از آن‌ها فریاد زد:‌ ای حسین!... به خدا سوگند که قطره‌ای از این آب را نخواهی آشامید تا از عطش جان دهی!
حضرت فرمود: «خدایا! او را از تشنگی هلاک کن و هرگز او را مشمول رحمتت قرار مده.» حمید بن مسلم می‌گوید به چشم خود دیدم که نفرین امام (ع) عملی گشت.

 
امام حسین (ع) سپاه دشمن را چنین نفرین کرد:
بار خدایا! باران آسمان را از اینان دریغ کن، و بر ایشان تنگی و قحطی (همچون سالهای قحطی یوسف در مصر) پدید آور و آن غلام ثقفی (حجاج بن یوسف) را بر ایشان بگمار تا جام زهر به ایشان بچشاند. زیرا آن‌ها به ما دروغ گفتند و ما را خوار ساختند و خداوند (به توسط آن غلام) انتقام من و اصحاب و اهل بیت و شیعیان مرا از اینان بگیرد.
تعداد نظامیانی که لباس و سلاح جنگی و حقوق از حکومت غاصب بنی امیه گرفته و به جنگ امام حسین (ع) آمده بودند را، بالغ بر ۳۰ هزار جنگجو نوشته‌اند.
یاری طلبیدن حبیب بن مظاهر از بنی سعد
در شب ششم جناب حبیب بن مظاهر اسدی با اذن امام حسین علیه السلام برای آوردن یاور وکمک، به قبیله بنی اسد رفت. اسدیان پذیرفتند وحرکت کردند، ولی جاسوسان به عمر سعد خبر دادند و او عده‌ای را فرستاد تا مانع آن‌ها شوند. لذا درگیری رخ داد که در این میان جمعی از بنی اسد شهید و زخمی وبقیه ناگزیر به فرار شدند و حبیب به خدمت حضرت آمد و جریان را عرض کرد. (۱)

  اولین محاصره فرات در کربلا
به نقلی عمر سعد، شبث بن ربعی خبیث را همراه سه هزار مرد سفاک با کوبیدن طبل و دهل کنار فرات فرستاد که اطراف آن را به محاصره در آوردند. (۲)
تراکم لشکر یزید در کربلا
در این روز لشکرزیادی برای جنگ با حضرت اباعبدالله علیه السلام جمع شدند. (۳)
۱. الوقایع الحوادث: ج۲ ص۱۴۹. از مدینه تا مدینه: ص۳۶۸-۳۷۰.
۲. از مدینه تا مدینه: ص۳۶۰.
۳. الوقایع الحوادث: ج۲ ص۱۵۳.
یادگار امام حسن (ع) در روز عاشورا
آن روزی که حضرت ابا عبدالله الحسین (علیه السلام) با دیدن چهره برادر، بر او گریست، در پاسخ سوال امام حسن (علیه السلام) که از علت گریه آن حضرت سوال کرد، فرمود: به جهت بلایی که به تو می‌رسد، که حکایت از مسموم کردن مظلومانه امام مجتبی (علیه السلام) داشت. ولی امام حسن (علیه السلام) با شنیدن این پاسخ، مسموم شدن خود را ناچیز شمرد و فرمود:
لا یوم کیومک یا ابا عبدالله
روزی مانند روز تو نیست که سی هزار نفر به سوی تو آیند و همه مدّعی باشند که از امت جدّ تواند ...” منتهی الآمال ص 346 "
قاسم (علیه السلام)
در سال 50 ه.ق وقتی کار سمّ جعده ملعونه همسر امام حسن (علیه السلام) - به آنجا کشید که پاره‌های جگر امام در اثر آن، از دهان مبارکش، بیرون آمد، در لحظه‌های آخر، همه اهل و عیال خود را به امام حسین (علیه السلام) واگذاشت. یکی از فرزندان امام حسن (علیه السلام) که در این لحظات، شاهد ماجرا بود و چشم از چشم عمو، بر نمی‌داشت، قاسم (علیه السلام) بود. کودکی که حدود سه بهار از عمر شریفش سپری نگردیده بود.
با نقشه‌ای که معاویه بن ابوسفیان کشید تا یزید را به جای خود بنشاند، حضرت حسین (علیه السلام)، برای بیعت نکردن با یزید- که جرثومه فساد بود - مجبور به ترک مدینه شد. در قافله ای که به سوی حجاز رهسپار بود، اهل و عیال امام مجتبی (علیه السلام) هم بودند. مکه، برای امام حسین (علیه السلام) امن نبود که یزیدیان در زیر لباس‌های احرام، شمشیر بسته و قصد کشتن امام را داشتند بنابراین بر اساس نامه دعوت کوفیان که مسلم بن عقیل (علیه السلام) هم آن را تایید کرده‌بود روز هشتم ذیحجه که حجاج، در تدارک رفتن به عرفات بودند، از مکه بیرون آمد.
کار کاروان سرگردان حسینی به کربلا کشید و در محاصره قرار گرفت تا شب عاشورا فرا رسید. اینک قاسم بن الحسن (علیه السلام)، سیزده ساله شده و در مدتی که پدرش را از دست داده بود، امام حسین (علیه السلام) چنان در تربیت قاسم کوشیده و با او انس داشت که او را ”یا بنیّ" ای پسرکم - خطاب می-کرد.
ابوحمزه ثمالی (ره) می‌گوید، از حضرت زین العابدین (علیه السلام) شنیدم که می‌فرمود:
چون شب عاشورا فرا رسید، پدرم تمامی اصحاب و یاران خود را جمع کرد و به آن‌ها فرمود:
ای یاران و پیروان من، تاریکی شب را مرکب خود قرار داده و جان خود را نجات دهید که مطلوب این قوم ، جز من کسی نیست و ...
پس از امتناع آنان، آن حضرت فرمود: همانا فردا من کشته می-شوم و همه کسانی که با من هستند، نیز کشته خواهند شد. و از شما احدی باقی نخواهد ماند ...
قاسم ابن الحسن (علیه السلام) که در این جمع حاضر بود، مشتاقانه پرسید: آیا من هم کشته خواهم شد.
امام حسین (علیه السلام) با محبتی پدرانه به او فرمود: یا بنیّ، کیف الموت عندک
پسرم، مرگ در نزد تو چگونه است؟ و قاسم، بدون لحظه ای درنگ، پاسخ داد: یا عمّ احلی من العسل
عمو جان از عسل شیرین‌تر است.
امام حسین (علیه السلام) هم فرمود: عمویت فدایت شود آری والله، تو یکی از مردانی هستی که در رکاب من به شهادت خواهی رسید.
روز عاشورا ، پس از آن که نوبت به قاسم ابن الحسن رسید، در خیمه ها ولوله‌ای دیگر بود و میدان رفتن او تماشایی.
عاشورا به روایت لهوف
راوی گفت: دیدم جوانی بیرون آمد که صورتش مانند پاره ماه بود، و مشغول جنگ شد.
همین که مقابل مردم ایستاد فریادش بلند شد:

ان تنکرونی فانا ابن الحسن/ سبط النبی المصطفی الموتمن
مردم اگر مرا نمی شناسید ، من پسر حسن بن علی بن ابیطالبم.
هذا الحسین کالاسیر المرتهن / بین اناس لاسقوا صوب المزن

این مردی که این جا می بینید و گرفتار شما است، عموی من حسین بن علی بن ابیطالب است.

ابن فضیل ازدی چنان بر فرقش زد که سرش را شکافت و او با صورت به زمین افتاد و فریاد زد: عمو جان، به دادم برس.

امام حسین (علیه السلام) مانند باز شکاری از اوج، به کنار او فرود آمد و همچون شیر خشمگین بر دشمنان حمله ور شد، شمیشری بر ابن فضیل زد که دست سپر شده او از آرنج جدا شد، ابن فضیل چنان فریادی زد که همه لشکر شنیدند و برای نجاتش تاختند که باعث شد بدن او زیر سم اسب‌ها بماند و به هلاکت برسد.
گرد و غبار که فرو نشست، امام حسین (علیه السلام) کنار قاسم (علیه السلام) ایستاده بود در حالی که او از شدت درد پای بر زمین می‌سایید.
امام فرمود : از رحمت خدا دور باد گروهی را که تو را کشتند و جدّ و پدرت در روز قیامت از آنان دادخواهی خواهند کرد .
سپس فرمود: به خدا قسم بر عمویت دشوار است که تو او را به یاری بخواهی و او دعوت تو را اجابت نکند یا اجابت کند ولی به حال تو سودی نبخشد. به خدا قسم امروز روزی است که برای عمویت کینه‌جو فراوان است و یاور اندک.
بعد از آن پیکر قاسم (علیه السلام) را به سینه گرفت و با خود به خیمه ها رساند و در میان کشتگان بنی هاشم قرار داد.
سهم امام حسن مجتبی (علیه السلام) - که قبر بی شمع و چراغش در بقیع خاموش است - در کربلای حسینی، قربانی به نامهای: ابی‌بکر، قاسم، عبدالله، عمر، بُشر و احمد (محمد) بن الحسن می-باشد، که در منای عشق خود را فدای عمو کردند. ( کیمیای قلم)
منبع :
لهوف سید بن طاووس
منتهی الامال شیخ عباس قمی





:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
فرهنگ نامه محرم، حضرت قاسم (ع) (شب ششم)
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 02:16 ب.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )

فرهنگ نامه محرم، حضرت قاسم(ع)
در این فرصت ها، هر روز به بازخوانی واقعه ای از وقایع محرم می پردازیم. سومین روز محرم متعلق است به قاسم ابن الحسن (ع)، نوجوان 13 ساله ی کربلا که با بوسیدن دست و پای امام حسین (ع)، اذن ورود به میدان گرفت و همچون پاره ماه در تاریکی ظلم جنگید.




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
برادرزاده شیرین سخن
یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 01:42 ق.ظ | | نوشته ‌شده به دست پسر اردیبهشتی | ( نظرات )


برادرزاده شیرین سخن

حضرت قاسم بن حسن (ع) نوجوانى بود كه هنوز به حد بلوغ نرسیده بود، شب عاشورا، امام حسین علیه السلام به اصحاب فرمود: فردا همه شما كشته خواهید شد، قاسم نزد عمویش آمد و عرض كرد:«عمو جان من هم فردا كشته مى‏شوم؟».

امام او را به سینه‏اش چسبانید و فرمود: مرگ در نظر تو چگونه است؟

«كیف الموت عندك‏»

قاسم جواب داد:

«احلى من العسل‏»: «از عسل شیرین‏تر است‏».

امام به او فرمود: تو بعد از بلاى عظیم كشته مى‏شوى و عبدالله شیرخوار هم شهید مى‏شود ... (1)

روز عاشورا قاسم خود را آماده جنگ كرد، به حضور امام حسین علیه السلام براى اجازه گرفتن آمد، امام او را در آغوش گرفت و مدتى با هم گریه كردند، سپس قاسم اجازه طلبید، امام به او اجازه نمى‏داد، قاسم آنقدر پابپا نمود و مكرر طلب اجازه كرد، امام علیه السلام به او اجازه داد، او در حالى كه اشك از چشمانش سرازیر بود، غمگین به نظر مى‏رسید به میدان تاخت و چنین رجز مى‏خواند:

ان تنكرونى فانا بن الحسن سبط النبى المصطفى المؤتمن هذا حسین كالاسیر المرتهن بین اناس لا سقوا صوب المزن

: «اگر مرا نمى‏شناسید من پسر حسن سبط پیامبر برگزیده و امین خدا هستم این حسین علیه السلام است كه همچون اسیر گروگان شده در بین مردم قرار گرفته، خدا آن مردم را از باران رحمتش سیراب نسازد».

حمله سخت بر دشمن كرد و با آن سن كم سه نفر یا بیشتر از دشمن را كشت.

حمید بن مسلم كه از سربازان عمر سعد بود نقل مى‏كند: از خیام حسین علیه السلام نوجوانى به سوى میدان بیرون آمد كه چهره‏اش مانند نیمه قرص ماه مى‏درخشید، شمشیرى بدست داشت و پیراهن بلندى پوشیده بود و وارد جنگ گردید.

عمرو بن سعد ازدى گفت: سوگند به خدا آنچنان سخت بر این نوجوان حمله كنم، گفتم: عجبا! تو به این نوجوان چه كار دارى سوگند به خدا اگر او مرا بزند به طرف او دست دراز نمى‏كنم، بگذار همانها كه او را احاطه كرده و با او مى‏جنگند كار او را تمام كنند.

عمرو بن سعد گفت: سوگند به خدا من باید بر او یورش برم، و جهان را بر او سخت گیرم، آنحضرت كه مشغول جنگ بود، عمرو بن سعد در كمین او قرار گرفت و چنان شمشیر بر سر مبارك قاسم زد كه سر او شكافته شد و قاسم به صورت بر روى زمین افتا، فریاد زد: «یا عماه!» (عمو جان به دادم برس).

وقتى كه صداى قاسم به گوش امام رسید، آنحضرت مانند عقابى كه از بالا به زیر آید، صفها را شكافت و مانند شیر خشمگین بر دشمن حمله كرد تا عمر بن سعد ازدى رسید، شمشیر به سوى او وارد كرد، او دستش را به پیش آورد و از آرنج قطع گردید، آن ملعون نعره كشید، دشمن براى نجات او حمله كردند، در همین میان پیكر نازنین قاسم زیر سم ستوران قرار گرفت، وقتى كه گرد و غبار فرو نشست دیدند امام حسین در بالین قاسم است و آن نوجوان در حال جان كندن است. و پاى خود را بر زمین مى‏ساید و روحش آماده پرواز به سوى بهشت است.

امام فرمود:

«عز و الله على عمك ان تدعوه فلا یجیبك او یجیبك فلا ینفعك‏».

:«سوگند به خدا بر عمویت‏سخت است كه او را بخوانى، به تو جواب ندهد، یا اگر جواب دهد به حال تو سودى نداشته باشد»




:: مرتبط با: محرم نامه 92 ,
 

 



دریافت کد